26

październik
25

Jeszcze raz o „wojnie w cieniu”

Redakcja Projekt IK

Inne artykuły

Wojna kognitywna: nowy front w starciu Rosji i Białorusi z Zachodem

Wojna, którą Rosja i Białoruś prowadzą przeciwko Zachodowi, nie przypomina klasycznych konfliktów. Tu nie chodzi o granice ani o kontrolę nad terytorium. Stawką jest coś

Jak się bronić przed tym, co nienamacalne? Operacje wpływu a ustawodawstwo, którego nie ma.

Wojna hybrydowa charakteryzuje się przede wszystkim niejednoznacznością, ponieważ jej istotą jest rozmycie granic pomiędzy tym, co jest wojną, a tym,

Wszystkie sygnały były widoczne, ale nikt nie reagował. Wnioski z amerykańskiego raportu o atakach masowych w przestrzeni publicznej

Raport Mass Attacks in Public Spaces: 2016–2020, przygotowany przez National Threat Assessment Center (NTAC) działający przy U.S. Secret Service, jest

Zapobieganie i ograniczanie skutków incydentów z udziałem pojazdów – Rekomendacje CISA 2024

CISA to Agencja ds. Cyberbezpieczeństwa i Bezpieczeństwa Infrastruktury działająca w ramach Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego USA (DHS). Powstała w 2018 roku, aby chronić krytyczną

Jeszcze raz o „wojnie w cieniu”

O artykule „Russia’s Shadow War Against the West” autorstwa Setha G. Jonesa, opublikowanym w marcu 2025 roku przez CSIS, pisaliśmy na tym portalu już wcześniej. Poniżej prezentujemy najważniejsze dane i statystyki przytoczone w tym opracowaniu, które pozostaje jednym z najlepszych tekstów poświęconych tej tematyce, jakie ukazały się w ostatnim czasie.

Autor dowodzi, że Rosja prowadzi szeroko zakrojoną kampanię sabotażu i działań dywersyjnych wymierzonych w cele w Europie i Stanach Zjednoczonych. Działania te tworzą „cieniową wojnę”, toczoną równolegle do oficjalnych operacji wojskowych. Liczba takich ataków dramatycznie wzrosła po 2022 roku, co świadczy o eskalacji rosyjskich aktywności i braku skutecznej strategii przeciwdziałania po stronie Zachodu.

Kluczowe elementy analizy

Kontekst i tempo eskalacji

  • Między 2022 a marcem 2025 roku CSIS zebrało dane o fizycznych atakach (zarówno sabotażach, jak i działaniach subwersyjnych), które mają przypisane co najmniej trzy niezależne źródła potwierdzające rosyjskie zaangażowanie.
  • Liczba udokumentowanych ataków rosła wykładniczo – m.in. w Europie ich liczba niemal się potroiła między 2023 a 2024 rokiem.
  • Operacje tego typu obejmują działania poniżej progu klasycznej wojny, często trudne do jednoznacznego przypisania sprawstwa.

 

Motywacje i cele Federacji Rosyjskiej

Autor wyróżnia kilka kluczowych celów, które – zdaniem analizy – Rosja stara się osiągnąć poprzez ataki podprogowe:

  • zmuszenie państw zachodnich do ograniczenia wsparcia dla Ukrainy;
  • wywieranie presji i zastraszanie, przy jednoczesnym unikaniu eskalacji do formalnego konfliktu;
  • podważanie zaufania obywateli do instytucji państwowych oraz osłabianie spójności sojuszy (np. NATO i UE);
  • tworzenie napięć wewnętrznych w państwach Zachodu – politycznych, społecznych i gospodarczych.

Działania poniżej progu eskalacji pozwalają Kremlowi szybko reagować i unikać odpowiedzialności za otwarte akty agresji. Pojęcia takie jak „aktywne środki” (active measures) czy „wojna hybrydowa” są bezpośrednim nawiązaniem do tej tradycji rosyjskich operacji wpływu.

Kluczowi aktorzy i struktury

  • Operacje podprogowe są koordynowane na najwyższym szczeblu władzy – w kręgu Kremla, m.in. przez Komitety Specjalnego Wpływu, ustanowione w 2022 roku.
  • Do realizacji fizycznych operacji wykorzystywany jest przede wszystkim GRU (rosyjski wywiad wojskowy), w tym jego wyspecjalizowane jednostki, takie jak 29155 i 54654, które specjalizują się w działaniach nieregularnych i sabotażu.
  • Oprócz GRU, w operacje te zaangażowane są także inne agencje: SVR, FSB oraz GUGI (odpowiedzialna za tzw. „głęboką wojnę morską”), zwłaszcza w kontekście ataków na podmorską infrastrukturę – kable światłowodowe i instalacje offshore.
  • Rosja często korzysta również z lokalnych pośredników – organizacji przestępczych, rekrutów transnarodowych lub firm działających pod przykryciem.

 

Trendy: cele, metody, geografia

Typowe cele ataków:

  • sektor transportu (pociągi, samoloty, infrastruktura logistyczna) — 27 % ataków,
  • cele rządowe (bazy wojskowe, urzędy, osoby publiczne) — ok. 27 %,
  • infrastruktura krytyczna (linie przesyłowe, kable podmorskie) — 21 %,
  • przemysł i sektor obronny — ok. 21 %.

Najczęściej stosowane metody i narzędzia:

  • wybuchy i środki zapalne — 35 %,
  • narzędzia tępe lub ostre (np. kotwice do przecięcia kabli) — 27 %,
  • ataki elektroniczne — 15 %,
  • instrumentalizacja migrantów — 8 %,
  • użycie broni palnej — 2 %.

 

Jednym z bardziej niekonwencjonalnych przykładów było nadanie przesyłek z materiałami wybuchowymi ukrytymi w masażerach. Ładunki te eksplodowały lub zapalały się w hubach logistycznych bądź podczas transportu, powodując opóźnienia w dostawach.

Rosja wykorzystuje również zakłócanie sygnałów GPS, ataki cybernetyczne o skutkach fizycznych oraz statki handlowe (tzw. flota cieni) które uczestniczą w podejrzanych operacjach sabotażowych.

Geografia działań:

  • koncentracja aktywności na wschodniej flance NATO – w Polsce, Estonii, Litwie, Łotwie i Finlandii,
  • aktywność także w państwach zachodnich (m.in. Niemcy, Wielka Brytania, Hiszpania),
  • brak ataków w krajach relatywnie przyjaznych Rosji, takich jak Węgry czy Serbia.

https://www.csis.org/analysis/russias-shadow-war-against-west?utm_source=chatgpt.com